زن مگو مرد آفرین روزگار

زن مگو بنت الجلال اخت الوقار

زن مگو عرش خدا را قائمه

یک محمد یک علی یک فاطمه

*اگر مقیاس کربلا نبود و اگر زینب(س) نبود چه بسیار مردان و زنانی که در نیمه‌ی راه باز می‌ماندند.

*صبر زینب یک شورش بر اساس حیاتی معقول است که همواره در بحرانی‌ترین شرایط، بهترین جهت را برای تاریخ و زمانه ساخته و پرداخته کرده و عالمی را درس داده است.

*بانویی که وقتی بر عمرسعد خطابه میخواند, مصیبت را بزرگتر از فهم و عقل او میشمرد.

*زمانی که فقط خود اوست و خدا و کشته  غرقه به خونش، دستان خود را به زیر آن پاره پاره تن میبرد و تمام وجودش غرق در محبت و معرفت به خداوند التماس میکند: «ربنا تقبل منا هذا القربان»

*این ایمان و باور است که زینب را به چنان صبوری فرامیخواند و صبوری او عین علم اوست.

باز امشب عرشیان کف میزنند

آل احمد پنجه بر دف میزنند

جبرئیل آمد به آواز جلی

میسرایند لا فتی الا علی

یا علی و یا علی و یا علی

عید ولایت مبارک .

علی جان !

مدتیست طولانی که دلمان خواستار زیارت بارگاه غریبت است.

میدانم که طول نمیکشد و من قصه مهربانیت را به نسیم میسپارم تا عالمیان بدانند که تو مهربانترینی.